De ongezouten opinie van Geert Degrande
We voeren een open discussie!
Klik onderstaande knop om de reacties te bekijken.
Het verhaal van de “kwetsbaren”
Er gaat geen dag voorbij zonder dat we horen hoe “de kwetsbaren” of “de meest kwetsbaren” opnieuw het slachtoffer zijn. Of het nu gaat over lokaal beleid of gebeurtenissen aan de andere kant van de wereld — de conclusie lijkt telkens dezelfde: iemand anders is verantwoordelijk, en impliciet zijn wij dat allemaal.
Dat narratief begint te wringen.
Volgens zowat alle definities had ook ik ooit tot die “meest kwetsbaren” kunnen behoren. Maar laten we eerlijk zijn: in Vlaanderen leven we binnen een sterk sociaal vangnet en degelijk onderwijs. Wie het echt niet redt, krijgt ondersteuning. Onvoldoende ruim misschien, maar ook niet niets.
Cijfers en perceptie
Bovendien wordt armoede gemeten op basis van 60% van het mediaaninkomen. Dat betekent dat wanneer de algemene welvaart stijgt, de armoededrempel automatsch mee opschuift. Met andere woorden: zelfs als mensen het beter krijgen, kunnen ze statistisch “armer” lijken.
De cijfers tonen een daling: van 9,7% in 2019 naar 7,2% in 2025 in Vlaanderen. Het idee dat we collectief steeds armer worden, houdt dus niet zomaar stand.
Wat we minder graag benoemen
Tegelijk zijn er evoluties die wél zorgwekkend zijn. Zo is het aantal jongeren met een leefloon toegenomen. Factoren zoals precaire jobs, alleenstaand ouderschap en tijdelijke contracten spelen daarin een rol.
Daarnaast tonen cijfers dat een groot deel van de leefloonontvangers geen Belgische nationaliteit heeft en buiten Vlaanderen woont. Dat benoemen leidt vaak meteen tot etiketten en verwijten.
Maar cijfers verdwijnen niet door ze te negeren.
Tijd voor een ander perspectief
Het publieke debat focust sterk op kwetsbaarheid. Begrijpelijk, maar niet volledig. Want er is ook een andere groep: mensen die werken, zorgen, bijdragen — vaak zonder veel aandacht.
Zij vormen de ruggengraat van onze samenleving. Zonder hen geen welvaart. Zonder hen geen draagkracht om de meest kwetsbaren te ondersteunen.
Misschien is het tijd om ook dat verhaal te vertellen.
Een oproep
Daarom het idee van “Generatie Ruggengraat”
Een project dat focust op mensen tussen 45 en eind 50. Mensen die werken, opvoeden, zorgen, bouwen. De stille krachten die onze samenleving draaiende houden.
We willen hun verhalen bundelen in een online en later fysiek boek: met foto’s, korte getuigenissen en een persoonlijke visie.
Wie ben je? Wat doe je? Waar sta je voor?
Interesse om mee te schrijven aan dit verhaal? Stuur een bericht of mail naar geertfiers123@gmail.com
