Antifascisme of selectieve verontwaardiging?

Het morele gelijk

Wie zich vandaag “antifascist” noemt, plaatst zichzelf graag aan de moreel juiste kant. Dat etiket suggereert helderheid: hier goed, daar fout. Maar in de praktijk blijkt dat morele kompas vaak selectief te werken.
Kritiek wordt niet zelden geweerd, debat gefilterd. Wie vragen stelt, wordt al snel weggezet. De ironie is moeilijk te missen: in naam van verdraagzaamheid wordt steeds minder tegenspraak verdragen.

Twee extremen, één geschiedenis

Uiterst rechts flirt met de ideologieën van de 20e eeuw die miljoenen mensenlevens hebben gekost. Daar bestaat terecht weinig tolerantie voor. Wetgeving en publieke opinie trekken duidelijke grenzen.
Maar uiterst links? Ook daar bestaat een hardnekkige fascinatie voor regimes die evenzeer gebouwd waren op onderdrukking, geweld en zuivering. Toch lijkt de maatschappelijke reactie daar opvallend milder.
Waarom wordt het ene consequent veroordeeld en het andere vaak gerelativeerd?

De normalisering van het onaanvaardbare

Stel u voor: een horecazaak met een naam die verwijst naar een nazikopstuk. Onmiddelijke verontwaardiging, sluiting, geen discussie mogelijk.
Maar een café dat verwijst naar een sleutelfiguur binnen een regime verantwoordelijk voor massale repressie en volkerenmoord? Dat kan blijkbaar wel. Zonder noemenswaardige maatschappelijke schok.
Dat betekent niet dat geweld of agressie tegenover bezoekers ooit te rechtvaardigen is — integendeel. Maar het legt wel een ongemakkelijke vraag bloot: waarom wordt het ene symbool geweerd en het andere getolereerd.

Vrijheid of willekeur?

Vrijheid van meningsuiting is essentieel. Maar als er wettelijke of maatschappelijke grenzen zijn, moeten die consequent worden toegepast. Niet afhankelijk van politieke kleur of ideologische voorkeur.
Wie het ene extremisme streng veroordeelt, maar het andere door de vingers ziet, ondergraaft zijn eigen geloofwaardigheid.

De kernvraag is eenvoudig:
Willen we principieel zijn — of selectief?