“Omvolking” is een controversiële term die verwijst naar vermeende bewuste demografische veranderingen in een gebied, vaak geassocieerd met nationalistische of anti-immigratie opvattingen.
Dit is de betekenis die eraan wordt gegeven in Knack. Maar is het ook een realiteit?
Het VB geeft er volgende toelichting bij :
EU wil Europese demografie veranderen door migratie: “Doelbewuste omvolking”
En verder : “Recent presenteerde de Europese Commissie een ‘toolbox’ om de demografische verandering in Europa aan te pakken. Centraal in dat plan staan manieren om meer migratie naar Europa te verzekeren om de arbeidstekorten op te vangen. “De Commissie wil de Europese bevolking vervangen door jonge werkkrachten uit Afrika. Dit is omvolking in de praktijk.”, aldus Tom Vandendriessche, Europees Parlementslid voor Vlaams Belang.”
De vraag is natuurlijk vanaf welk niveau kunnen we van een “omvolking” spreken. Vorig jaar mochten ruim 55.000 inwoners in ons land zich voor het eerst Belg noemen. En dat is veel. Het is 14 procent meer dan in 2022. En het is het op twee na hoogste aantal in 30 jaar tijd.
Enkel in 2000 en 2001 lag dat aantal nog hoger. Dat had te maken met de zogenoemde snel-Belgwet. Buitenlanders die Belg wilden worden, moesten vanaf 2000 aan minder voorwaarden voldoen. Dat leidde tot een piek in de nationaliteitswijzigingen.
Sinds 2013 is de wetgeving opnieuw verstrengd.
Vandaag publiceerde Statbel ook haar jaarlijkse update over het totaal aantal inwoners in ons land. Op 1 januari 2024 klokten we af op 11.763.650 mensen. Dat is een lichte stijging tegenover vorig jaar. 66.349 inwoners van dat totaal zijn mensen die in 2023 naar ons land migreerden.
Zonder die migranten zou er een daling geweest zijn. Het natuurlijk saldo, het verschil tussen het aantal geboorten en overlijdens, was in 2023 opnieuw negatief (-1,06 procent). De bevolkingsgroei lag in 2023 iets hoger dan het gemiddelde van de laatste 10 jaar (+0,53 procent).
De groei van de bevolking komt dus niet door geboortes van “originele Belgen” maar door immigranten en de kinderen die zij op de wereld zetten in ons land. Je zou dus gerust kunnen zeggen dat het VB een punt heeft; het fenomeen is zeker niet te verwaarlozen maar is ook niet drastisch.
De eigenlijke vraag die we ons ook moeten stellen : “is dit een goede zaak voor België of een probleem?”.
Van de “nieuwe Belgen” zijn er bij hun aankomst en de eerste maanden een pak minder die een economische arbeidsbijdrage leveren maar eerder op de budgetten van onze sociale wetgeving wegen.
Op een langere periode zijn die extra werkkrachten echter wel degelijk een “asset” dan een “kost”. Dit is een onderwerp dat gerust verder mag uitgespit worden dan nu het geval is. Politiek wordt hier langs alle zijden eerder met slogans dan met feiten gewerkt.
De tweede vraag die we ons mogen stellen is : passen de nieuwe Belgen in onze progressieve standpunten of nemen ze eerder een conservatieve houding aan. We mogen zonder twijfel stellen dat de tweede stelling een feit is; religieus, cultureel en sociaal zijn nieuwe Belgen stukken conservatiever dan diegene van de derde generatie.
In de politiek, dus die buiten het VB, vermijden het onderwerp liever dan het te erkennen en een voldoende actieve politiek te voeren. Het is nochtans dat laatste waar zwaar zou moeten op ingezet worden; de groei van de Belgische bevolking door “immigratie” wordt veel te bescheiden aangepakt.
Er wordt ingezet op opleiding, maar veel te weinig. De nieuwe Belgen worden financieel dan wel voor een belangrijk deel gesteund maar veel te passief opgevangen. Stimulering van een actieve betrokkenheid bij de belangrijke “issues” van het land zou veel sterker moeten aangepakt worden.
De omstandigheden creëren waardoor werken en studeren aangepakt worden verdient een veel grotere aandacht. Dus we moeten niet met de vinger wijzen zoals het VB nu doet maar dit maatschappelijk fenomeen prioritair in ons beleid opnemen.
Ik geef zo weinig mogelijk mijn persoonlijke mening in het media product
“DE DWARSLIGGER” maar hier vond ik het noodzakelijk. Ik nodig iedereen uit om zijn/haar standpunt hierover kenbaar te maken.
Wat ook quasi onder de mat geveegd wordt is de nationaliteit van kinderen in het kleuter- en basisonderwijs. Nochtans kan je zelfs in Gent scholen vinden waar je zo goed als geen kinderen vindt wiers ouders van Vlaamse origine zijn en dikwijls een gebrekkige kennis van het Nederlands hebben. Nochtans is het een cruciaal punt dat je de lokale taal spreekt als je voluit wil participeren, studeren en werken in onze streken.
Is het terug een misplaatst gevoel van anti-discriminatie of “gelijke kansen”. Nochtans is het erkennen van die problematiek essentieel om onze multiculturele maatschappij te doen slagen. Je hoeft echt geen ultra-Vlaamse nationalist te zijn om je daarvoor open te stellen en mee te werken aan de oplossingen.
Ik heb hierover wat cijfers opgezocht maar niets gevonden, dat zal aan mij liggen, maar als ze niet vooraan in de officiële evaluatie van de functionering van onze scholen voorkomen dan is men ofwel overangstig om als Nationalist bestempelt te worden ofwel te idioot om het probleem te zien; aan onze beleidsmakers laat ik de keuze of een ander sterk argument, geen wollig gewauwel.
