Selectieve moed is geen moed

Lachen met wat veilig is

Wat als “grap” wordt gebracht, verdient soms een tweede blik. De actie van Eva De Roo en haar entourage in een studio Brussel-fragment wordt snel weggezet als speels, licht provocerend. Wie er kritiek op heeft, zou “overgevoelig” zijn.
Maar dat is te gemakkelijk.
Spot drijven met religieuze symbolen is op zich niets nieuws — en voor velen ook geen probleem. Religie mag bekritiseerd, bespot en zelfs onderuit gehaald worden. Dat hoort bij een vrije samenleving. Maar dan rijst wel de vraag: gebeurt dat consequent?

Moed of gemak?

Er is een verschil tussen provocatie en gemaktzucht. Symbolen van de eigen culturele achtergrond bespotten, wetende dat de reactie beperkt blijft tot wat gemor of verontwaardiging, vraagt weinig moed.
Het wordt pas interessant wanneer diezelfde houding wordt doorgetrokken naar andere religies en gevoeligheden. En net daar lijkt de grens plots bereikt.
Waarom wel harde spot richting het ene geloof, maar opvallende terughoudendheid tegenover het andere?

De ongemakkelijke tegenstelling

Wat wringt, is niet dat religie wordt bekritiseerd. Wat wringt, is de inconsistentie.
Dezelfde stemmen die zich luid profileren als verdedigers van diversiteit en gevoeligheden, lijken selectief wanneer het aankomt op wat wél en niet bespot mag worden. Dat creëert een spanningsveld: enerzijds pleiten voor gelijkheid, anderzijds duidelijk verschillende maatstaven hanteren.
Dat voelt principieel, maar strategisch.

Vrijheid vraagt consequentie

Vrijheid van meningsuiting betekent ook het recht om te provoceren. Maar wie dat recht opeist, moet bereid zijn het in alle richtingen toe te passen — niet alleen waar het veilig is.
Anders wordt provocatie geen uiting van vrijheid, maar van voorzichtig berekende risico’s
En dat is geen moed. Dat is selectieve durf, verpakt als rebellie.